Jaap and Tonnie at KIWI CountryJust an New Zealand holiday

Nov 28th Wellington – Picton.

Voor de geplande overtocht op zaterdag 26 november hebben we helaas niet voor de meest ideale tijd kunnen boeken. Het werd de tocht van 6.25 pm in plaats van 2.05 pm. We moesten daardoor nog een dag in Wellington doorbrengen. We waren een uur of 8 te vroeg bij de veerboot en mochten daar de auto op een “towaway zone ” parkeren met de mededeling dat we niet zouden worden weggesleept dat hebben we toen gedaan maar het voelde niet echt prettig.

We zijn te voet naar de stad gelopen en na een kopje koffie en een pitta-ontbijtje weer terug gegaan en hebben de laatste paar uur bij de auto gewacht op de veerboot die ons naar het zuideiland zou brengen. Gelukkig maar want vlakbij waar we gewandeld hadden heeft een idioot uit protest zijn auto met een explosie in de fik gestoken bleek later op het nieuws. Om half vijf kwam er een grote veerboot aan en konden we in de wachtrij voor de check-in. Toen weer in een andere rij voor het wachten om aan boord te gaan. De grote veerboot bleek echter niet de boot te zijn voor onze overtocht en een uur voor vertrek kwam er een kleinere boot aan waar we de overtocht mee zouden maken.

Driekwartier voor vertrek konden we aan boord en precies op tijd vertrok de veerboot voor de drie uur durende overtocht. Helaas was het een beetje heiig en was het zicht wat minder maar het weer was verder niet slecht en viel de deining reuze mee. 

Na aankomst in het donker snel naar het Ferrylink Motel gereden op een paar honderd meter van de haven.

Nov 28th Wellington.

We hebben voor dat we de overtocht naar het Zuid eiland wilde maken eerst nog een dagje Wellington gedaan. De auto geparkeerd in een parkeergarage en langs de kade gewandeld voor een bezoekje aan de Botanic Gardens waar je met de Cablecar een kabeltram, schuin omhoog de berg op kon komen. Hoewel we eerst verkeerd liepen hebben we Cablecar toch gevonden waarvan de halte verborgen was in een drukke winkelstraat. Kaartje gekocht en over de 609 meterlange baan naar boven waar je een spectakulair mooi uitzicht over de stad Wellington en haven hebt.

Naar een korte wandeling door de botanische tuinen zijn we weer naar beneden gegaan. Op naar de volgende attractie de Wellington Zoo. Die viel een klein beetje boel tegen als je Artis en het Noorder Dierenpark gewend bent. Een paar nieuwe onderdelen gepland voor opening begin 2012 waren nog in constructie en ook hier weer dat frisse windje.

 De lokale Lord of the Rings locaties tour hebben we niet gedaan vanwege het zeer hoge “ hoe draai ik de toerist een poot uit” karakter van deze dagtocht die langs een aantal gratis te bezoeken locaties gaat en“slechts” 195 dollar p.p. kost. We hebben wel een bezoekje gebracht aan de Weta Cave in Miramar, de thuisbasis van de no.1 special effectsmakers van Peter Jackson.  Een kleine tentoonstelling met originele film attributen van films waaraan is meegewerkt naast LOTR en Narnia een groot aantal andere films zoals Braindead, Heavenly Creatures, The Frighteners, The Waterhorse , District 9 en recentelijk Tin Tin. Ook werd er in een sfeervol zaaltje een korte film met een kijkje achter de schermen van  het kleine maar bekende specialeffectsbedrijf vertoond.  Er is daar ook een winkeltje waar  naast de bekende merchandise  items ook handgemaakte collectibles kan kopen die door dezelfde kunstenaars zijn gemaakt die ook de originele film attributen hebben gemaakt.

Na het bezoeken van de Weta Cave weer terug, door het drukke verkeer in Wellington, naar ons motel in Petone.   We zijn toen nog eventjes, nou ja eventjes … gaan eten. In de map van het motel hadden we een restaurant gezien in de straat direct tegenover het motel.  Iets verder in de straat dan gedacht bleek het een “members only”zaak te zijn die op het moment erg druk bezocht werd in verband met een of andere prijsuitreikingsceremonie. Hoewel de beveiligingsman ons wel wilde doorlaten zijn we toch maar ergens anders, in een vrij luxe Indiase restaurant, gaan eten.

Nov 27th Napier / Petone.

Vanuit Rotorua zijn we verder naar het zuiden gereden met een stopover bij het Lily and Rose Motel in Napier. Onderweg er naar toe langs Taupo over een behoorlijk saaie weg, lang recht en vlak en alleen maar gekapte bomen.  Halverwege , in the middle of nowhere , zijn we bij de Rangitaiki Tavern, een café annex truckstop gestopt voor koffie en een veel te groot ontbijt. Gelukkig werd daarna de weg een heel stuk mooier met wat meer afwisseling van omgeving en niet meer alsmaar recht door rijden. In het begin van de middag kwamen we in Napier aan en hebben eerst wat door het stadje gewandeld naar het strand met zwartige kiezeltjes in plaats van zand. Vlakbij zat in een muziektent een oudere  man christelijke liederen te zingen en was stukken uit de bijbel voor te lezen maar veel publiek was er niet. Toen naar ons motel gegaan. Helaas was daar internetverbinding  behoorlijk slecht met slechts 1 streepje bereik en erg traag.  De volgende dag begon regenachtig en we zijn vroeg vertrokken richting  Petone  vlak bij Wellington. Onderweg gestopt in Woodville voor koffie en alweer een laat ontbijt. De weg die we volgens onze vriend Tom moesten nemen was niet mogelijk vanwege een recente landverschuiving. Gelukkig was de alternatieve route snel gevonden en niet veel langer. We hebben nog een tijdje achter een zwembad aangereden die ruim1,5 rijbaanbreedte in beslag nam. Onderweg gestopt bij een picnic plek dat een oorlogsherdenkinglocatie bleek te zijn op een plaats waar vroeger een krijgsgevangenen werden vastgehouden. Kort nadat wij daar waren gestopt stopte er ook een bus vol met Belgen voor een bezoek aan deze bijzondere herdenkingsplaats. In Petone aangekomen het motel snel gevonden. Daarna nog even, nou even …. naar een supermarkt gewandeld dat veel verder was dan gedacht en er stond een fris windje.

Nov 22nd Lady Knox

Dinsdag 22 november een dag vol vulkanische bezienswaardigheden. Ook weer vroeg op naar Wai-O-Tapu Thermal Wonderland met de beroemde Lady Knox geiser die éénmaal per dag om precies 10.15 uur haar water omhoog spuit. Eerst bij het park een kaartje komen en dan krijg  je de route om er te komen. Bij Lady Knox veel zitplaatsen om het bijzondere spektakel te kunnen bekijken. Het is hier nog voorseizoen en al erg druk. Het ziet er een beetje kunstmatig uit en dat bleek even later om de Lady Knox geiser haar dagelijkse pracht te kunnen laten showen wordt er 300 gram zeepachtig materiaal in de mond van de geiser gedaan en ja hoor daarna komt er een grote hoeveelheid spuitend water uit. Afhankelijk van het weer kan deze geiser wel 20 meter hoog komen. Vandaag niet dus.

Daarna het thermal wonderland bezocht waar je een kleine  twee uur kan rondwandelen langs modderpoels, stomende kraters, vreemd gekleurde meertjes en dampende rotsformaties en alles heeft een sterke zwavelgeur. 

Toen terug naar Rotorua waar we met de Skyline Gondola omhoog zijn gegaan voor een prachtig uitzicht over Rotorua en Lake Rotoua. Naast de Gondola was ook een stoeltjeslift waar je naar boven kon voor een ritje naar beneden in een soort slee op wielen.

Wij hadden de we terug naar beneden weer in de Gondola.  Grappend … als hij nou een stil zou vallen. Even later gebeurde dat dus. Gelukkig na een minuut of 10 ging  de Gondola weer verder om daarna nog een keer stil te blijven hangen boven net even te veel afstand tot de grond. Beneden aangekomen bleek er een stroomuitval te zijn en met kunst en vlieg en duw werk werden de gondeltjes in beweging gehouden. Wij waren beneden en het leed was voor ons voorbij. Nog een leuk fotopakketje gescoord en daarna terug naar ons motel. Onderweg bleek dat er een echte stroomuitval was ook de verkeerslichten werkten niet. Toen nog een andere thermisch wondertje.

Op loopafstand van ons motel is Te Puia met onder meer de Pohutu Geiser, waarvan de dampen bij ons motel al te zien zijn. Ook dit park was vol met bubbelende modderpoeltjes en gekleurde waterpartijtjes, stomende rotspartijen en natuurlijk de Pohutu Geiser die niet éénmaal per dag maar twee keer per uur zijn kunsten vertoont en eigenlijk mooier is dan Lady Knox.

In dit park is ook een Kiwihuis waar we weer een Kiwi hebben gezien en er staan een paar Maori gebouwen er worden ook Maori shows gegeven. Ook hier hebben we ruim twee uur rondgewandeld en zijn toe weer terug naar ons motel gelopen en hebben onderweg  15 euro gevonden.

Nov 21st Naar Rotorua

Ook vandaag, maandag 21 november, weer vroeg opgestaan. De dag begon zonnig met nog even Skypecontact met het thuisfront. Volgens TomTom slechts 234 kilometer naar onze volgende bestemming.  Vlabij Whitianga zijn we eerst nognaar Hote Water Beach gegaan een plek waar je aan het strand een kuil kon graven  die dan gevuld werd met warm water. Het was maar een kleine plek maar heel veel mensen met een schepje. Met een kleine dejavu … Duits sprekende mensen die een kuil aan het graven waren. Overigens in de omgeving van Hot Water Beach, zijn opnames gemaakt voor Narnia, Prince Caspian. 

Het strand weer verlaten na eerst nog met schoen en al in een klein waterpoeltje gestapt te hebben.  Dan weer verder naar het zuiden waar opnieuw bij Thames kwamen gelukkig konden we de smalle brug weer vermijden… waarvan we vandaag op tv zagen dat het al vele jaren een echte filevormer is en dat dat binnenkort voorbij is omdat volgende maand een nieuwe vierbaansbrug wordt geopend.  De rit bracht ons opnieuw bij Paeroa waar we op advies van de benzinepomphouder een andere route hebben genomen waardoor we in de buurt van Matata terecht kwamen. Hier in de buurt in het heuvelachtige graslandschap zijn de “Hobbiton” opnames gemaakt van Lord of the Rings. Wij waren echter op weg naar Rotorua en hebben de Hobbitset niet aangedaan. Misschien later… In Rotorua verblijven we bij het Rotorua Motor Lodge Motel. Helaas was het weer wat minder geworden en begon het zelfs te regenen. We hebben wat gewandeld langs de oevers van Lake Rotorua en morgen staat een bezoek aan de beroemde Lady Knox geiser en een paar thermische vulkaan parken op het programma.

Nov 21st Naar Whitianga

Vandaag zondag 20 november vroeg op gestaan voor een lange rit naar Whitianga aan de oostkust van het Coromondel schiereiland. Niet via de kortste route maar via een omweg. De toegang tot Coromondel bij Thames bestaat uit een éénbaans brug en staat bekend om lange files. Dus eerst een eindje via slingferende landweggetjes naar het zuiden. Bij Paeroa zijn we gestopt voor koffie en vlak daarna bij een openbaar toilet voor een sanitaire stop. Hier hoorden we doedelzak muziek. In het park was een lokale doedelzakgroep aan het oefenen voor een show.

Toen weer naar het noorden langs Thames. Was de keuze om een stuk om te rijden een slimme geweest maar de keuze voor een rit naar Whitianga langs de westkust naar het noorden was wat minder. Eerst hebben we een paar kilometer ten noorden van Thames een vlinderhuis bezocht, een kas waar ongeveer 400 fraaie en zeer mooie vlinders rondvladderen.

Toen ruim 40 kilometer verder langs een smalle kustweg met heel veel scherpe bochten. Vooral het  links water en rechts druk verkeer met een hele hoop grote auto’s met een aanhanger met toch wel erg brede boten  maakte het een zeer inspannende  rit.

We zijn gelukkig heelhuids in Whitianga aangekomen bij het Albert Number Six Motel dat vlak bij het strand bleek te zijn gevestigd.  Geen fut meer om de blog bij te werken en ook vanwege de toch wel ongemakkelijke stoeltjes hebben we maar een dagje blogpauze ingelast. Nog wel een heerlijke gegrilde Sirloin Steak gegeten op een terrasje bij het lokale haventje.

Nov 19th Naar Papakura

Vandaag vroeg opgestaan voor een ritje naar het zuiden. De reis begon deze keer zoals je het in Nieuw Zeeland  niet verwacht. Geen bochtige weggetjes maar één lange rechte weg langs weilanden met voornamelijk koeien een bijna Hollands landschap. Dat was na een kilometer of twintig over toen begon het bochtige op en neer gedoe weer. Na een tijdje achter een vrachtwagen blijven hangen kwamen we op een weg terecht waar we eerder al richting Whangarei hadden gereden. In Kaiwaka bij een cafeetje langs de weg gestopt om te kijken of we nog goed reden  want we wilden niet dezelfde weg terug richting Auckland rijden. Buiten in de wind aan een tafeltje gezeten en daar zagen we aan de overkant een winkeltje met de naam Dutch Deli waar volgens een bordje  Real Ducht Gouda Cheese te koop was. Waar Hollandse kaas te koop is is misschien ook wel Hollandse drop te koop. Dus de weg over gestoken en naar binnen gegaan. Daar bleek inderdaad Hollandse kaas te koop tot Friesche nagelkaas aan toe.  Ze hadden niet alleen kaas maar ook andere producten zoals Calvé pindakaas, Buys (neger) zoenen, CupASoup en ook Hollandse drop. Oldtimers drop is toch echt wat anders dan Hariboachtige zoete drop of drop met een laagje melkcholade er omheen.

Toen weer verder gereden eerst van oost naar west en dan naar het zuiden richting Helensville. Niet om er te stoppen maar om er langs te rijden voor de andere route.  We zijn gestopt op een parkeerplaats langs de weg met een bordje Omeru Scenic Reserve. Op de parkeerplaats werden we verwelkomt door twee kranige hanen, een grote witte en een kleine bruine,  die kennelijk op zoek naar voer waren. Zo zeer dat ze ons een tijdje achterna liepen.  We zijn daar op een paadje met ook  een paar grote Kauri bomen gelopen en kwamen daar weer bij een beekje terecht deze keer met een  watervalletjes dus weer een mooi moment om wat foto’s te maken.

Terug bij de auto bleken de twee hanen daar ook weer naar toe gegaan te zijn. We hebben ze een chocolade koekje gegeven en als dank bleven ze vlak voor de auto rondlopen. Uitstappen en wegjagen

Daarna konden we door naar onze volgend verblijf het Pioneer motor lodge & motel in Papakura.

Nov 18th Giant Kauri Tree

Wat we gisteren gemist hadden hebben we vandaag ingehaald. Terug naar het noorden de TomTom ingesteld op stadscentrum van Omapere dat is 75 kilometer  ten noorden van Dargaville. Bijna 20 kilometer ervan slingerend door Waipoua Forest.  Vlak voor het stadscentrum van Omapere naar een lookout punt gereden met na een paar minuten lopen van de parkeerplaats een  fantastisch fraai uitzicht op de Tasmaanse Zee en een even zo mooi uitzicht op Hokianga Harbour.

In Omapere vlak bij het strandje een kopje koffie gedronken en toen weer dezelfde weg terug. Onderweg zijn we gestopt bij de reusachtige kauri boom  Tane Mahuta bijna 52 meter hoog en een stam met een omtrek van ruim 17 meter.

Een stuk zuidelijker zagen we een bord  Trounson Kauri Park . We zijn die kant op gereden. Het asfalt werd iets verderop een semi verhard weggetje. We zijn maar doorgereden want de schoolbus kwam er ook.  Na een kilometer of 6 nog steeds geen Kauri park, maar wel een schooltje. De TomTom had de tekst: “keer om indien mogelijk”  vervangen door een pijl rechtsaf na 3,6 kilometer. Dus gewoon rechtdoor over het weggetje, waar je overigens volgens het bord langs de weg 100 mocht rijden, maar harder dan 20 niet verantwoord was..  Op het eind inderdaad rechtsaf en daar was ook het park waar je via een andere route gewoon over asfalt kon komen.  We zijn maar doorgereden naar ons motel.  Morgen weer vroeg op pad ruim 200 kilometer naar het zuiden  richting Papakura onze volgende stop.

Nov 17th Dargaville

Gelukkig geen internetproblemen vandaag en voor het uitchecken  via Skype contact gehad met het thuisfront. Daarna op weg naar onze volgende stop Dargaville ongeveer 100 kilometer naar het zuiden. Ook daar een tweedaags verblijf gepland (de was moet ook gedaan worden). Eerst nog naar het noorden en langs de oostkust richting Kerikeri.  Onderweg een korte stop bij alweer een bounty strandje.  Vlakbij Kerikeri zijn we bij een cafe langs de weg  gestopt voor een laat ontbijt. We hebben daar in de tuin gezeten. Het was warm met een bijna totaal blauwe lucht.  Daarna de TomTom ingesteld op het adres van ons motel in Dargaville. Dat bleek achteraf niet helemaal een goede zet. De weg was mooi tot zeer mooi en bijna geen verkeer. Alleen dat Giant Kauri Trees park dat we onderweg wilden aandoen kwamen niet tegen. Logisch want de snelste weg tussen twee punten is een rechte lijn en TomTom weet dat als geen ander. Kortom we hadden een totaal andere (kortere) route gereden en kwamen een stuk vroeger bij het Parcview Motel aan. Ook was het inmiddels bewolkt en een stuk kouder geworden.  Dus trui en vest maar weer aangedaan. Dargaville  is een niet zo gek groot stadje maar heeft wel een groot aantal kerkjes. Tijdens onze korte wandeling naar het centrum om wat kaarten te posten en wat te eten kwamen we er al vier tegen.

Nov 16th Cape Reinga

Vandaag de wekker extra vroeg gezet. Shit even thuisfront checken kon niet … geen internet verbinding. Later maar weer proberen.

De bustour  over het strand .. het 90 mile beach vertrok voor ons motel. Het regende een beetje. Na nog enkele stops voor het oppikken van mede reisgenoten verlieten we Kaitaia in noordelijke  richting. Onze chauffeur was een hele vrolijke. Hij wisselde informatie over de omgeving af met het vertellen van moppen waar vooral hijzelf het meest om moest lachen.  Na een minuut of tien kwamen we bij het 90 mile beach dat in werkelijkheid geen 90 mile maar 64 mile lang is, ruim 100 kilometer in één rechte lijn. Met een snelheid van ongeveer 90 mile per uur reden we over het strand. The tide waits for nobody!! Onderweg kwamen we nog een zeehond tegen. Aan het einde verlieten we het strand bij Te Paki stream waar de bus door het water naar een aantal hoge zandduinen reed. Hier was een stop met voor wie het wilde een klim naar boven en een sleeritje naar beneden. Niet gedaan maar was wel mooi om te zien.  Wij waren niet de enigen meerdere bussen hadden hier een stop gepland en de bus naast ons had bodyboards voor de afdaling. Dat ging veel sneller naar beneden. Er was er zelfs een bij die over het watertje schoot en vlak bij de bus tot stilstand kwam.

Toen weer verder richting Cape Reinga, met de noordelijkste vuurtoren van Nieuw Zeeland. Vlak bij nam de bus een detour om via een smal weggetje bij een  zeer fraaie baai te komen. Daar hebben we een kleine lunch gehad tot groot genoegen van een aantal zeemeeuwen die deze plek ook als lunchplek hadden uitgekozen. Dan toch eindelijk naar Cape  Reinga. De weg er naar toe is een paar jaar geleden geasfalteerd en er gaat vanaf het parkeerterrein een goed begaanbaar wandelpad naar de vuurtoren . Bij Cape Reinga komen de Stille Oceaan en Tasmaanse Zee bij elkaar en het kan daar soms behoorlijk spoken. Vandaag niet want het was kalm weer dat inmiddels een heel stuk zonniger was geworden.

Terug over de weg want over het strand was niet meer mogelijk vanwege hoogwater. Onderweg  kwamen we nog een Emoe tegen en zijn we een paar keer gestopt o.a. bij een strand met heel fijn wit zand  en een fraaie baaitje. Tenslotte nog een semi commerciële stop bij The Kauri Kingdom een houtbewerkingsbedrijf annex winkel waar je voor veel geld verschillende van hout gemaakte produkten kon kopen.  Daarna zijn we weer bij ons motel afgezet.

(more…)